Rozdział 5 - Ola

Czasami chcę rzucić to wszystko i pozostawić Atlantydę na barkach zupełnie innej osoby, jednak jeszcze nigdy nie opuściłam ośrodka na dłużej niż tydzień. Za bardzo to kocham, mimo że przez to nie mam życia towarzyskiego i prywatnego. Wszystko kręci się wokół ośrodka. Według Natalki Atlantyda jest dla mnie jak dziecko. Zawsze muszę jej pilnować i planować każde działanie. Ma rację. Dla całego ośrodka poświęciłam większość życia. Mam być szczera? Czasami tego żałuję.
***
Otworzyłyśmy drzwi od głównego budynku ośrodka, znajdującego się obok stajni, używanej w chłodne dni. Podeszłam do tablicy, na której wypisane były zadania. Odznaczyłam wykonane czynności i przestudiowałam resztę poleceń. Treningi, obiad, kolacja, pomalowanie płotu ujeżdżalni. Dużo roboty i tylko 12 godzin.
- Może najpierw zrobimy śniadanie? - zaproponowała Natalka. Dziewczyna stała oparta plecami o ścianę ze zdjęciami. - Mogę się założyć, że nikt nic nie jadł. No, oprócz mnie. - na jej ustach zagościł uśmiech.
- A myślałaś, że obstawiałam inaczej, głodomorze? - spytałam przyglądając się dziewczynie.
- Nie jestem głodomorem! - wykrzyknęła.
Podeszłam w jej stronę i zniszczyłam i tak już niestarannie wyglądającą fryzurę. Złapałam ją pod ramię i pociągnęłam do domu.
- Za 15 minut śniadanie! - wykrzyknęłam na całe gardło.
Z każdej strony doszły mnie okrzyki radości. Według naszej tradycji jemy razem 5 posiłków, które czasami zamawiamy. Nie zdejmując butów z nóg, złapałam za drzwiczki od lodówki. Nie było w niej nic ciekawego. Zrezygnowana, zdecydowałam się na zadzwonienie do pobliskiej knajpki i zamówienie naleśników. Z serem, dżemem truskawkowym, jabłkami i sokiem klonowym. Ledwo zapłaciłam za jedzenie, a do jadalni wpadła wesoła zgraja. Chłopacy zanim zasiedli za stołem, ucałowali w policzek mnie i Natalię, ustawiając szklanki do soku.
- Kawa, herbata czy sok? - spytałam stając w progu.
Policzyłam wszystkie głosy. Nikt nie chciał ciepłych napojów, dlatego złapałam za dzbanki z sokiem pomarańczowym, które postawiłam na stole.
***
Jedzenie zniknęło w zastraszającym tempie. Nim się obejrzałam, talerze opustoszały, w dzbankach nie zostało ani kropli napoju, a Korek i Belka, psy z dzieciństwa Natalki i mojego, wylizały z podłogi wszystkie ślady wojny na jedzenie, która wybuchła w połowie posiłku. Przyglądając się roześmianej grupie, skupionej na rozmowie, uśmiechnęłam się.
- O czym tak sobie myślisz? - głos Justina wyrwał mnie z mojej małej krainy zamyślenia.
- O tym jakie mam szczęście, mogąc mieć do czynienia z takimi ludźmi jak wy. - powiedziałam zgodnie z prawdą.
Chłopak przyglądał mi się jeszcze przez chwilę, nim złapał mnie za bluzkę i podniósł do góry.
- Kto chce wiedzieć o czym myśli Ola? - zapytał wszystkich dookoła.
- O tym ile jeszcze będzie musiała zapłacić za Natalki jedzenie? - strzelała Liss. Jej uwaga wywołała uśmiech u każdego.
- Nie. - stwierdził Justin.
- O tym jaki jestem seksowny! - wykrzyknął Ben. Nie dałam radę powstrzymać się od śmiechu. Ben i jego uwagi. Za to właśnie kochałam całą tę gromadę, mimo, że czasem narzekam.
***
- Jak ja nienawidzę zmywania! - głos Natki docierał do mnie z kuchni. Nie była zadowolona z podziału obowiązków. Podczas gdy dziewczyny malowały płot, a chłopacy dzielili paszę na następne posiłki, my sprzątałyśmy po śniadaniu. Specjalnie szybko zaklepałam sprzątanie stołu i wyrzucenie śmieci. Nie lubię zmywać naczyń ani innych prac w kuchni. Wycierając ostatnie brudy ze stołu, złapałam worek na śmieci i zawiązałam go.
- Lecę wynieść śmieci! - poinformowałam przyjaciółkę. Zanim zdążyła odpowiedzieć, już znajdowałam się za drzwiami, napawając się ciepłem promieni słonecznych. Zadowolona ruszyłam szybkim krokiem w kierunku śmietnika, stojącego po mojej prawej stronie. Niebieski kosz idealnie pasował do białej fasady domu. Umieszczając worek w pojemniku, spojrzałam na łąki. Na ich trawach wybudowałyśmy budy dla psów. A raczej średniej wielkości budynek, w którym każdy z psiaków miał swoje miejsce. Trzask zatrzaskanych drzwi wybudził mnie z zamyśleń. Skierowałam wzrok w kierunku z którego dochodził dźwięk. To Natalia stała na środku werandy, trzymając w ręce moje rękawiczki. Podeszłam do niej od tyłu i położyłam ręce na ramionach. Wystraszona dziewczyna podskoczyła do góry.